“چرا خیلی از محصولات دست ساز با ظاهر خوب و لوکس ساخت فرانسه هستند؟”

این سوالی است که ست گادین در کتاب «مهره حیاتی» مطرح می کند، و سپس خود به آن پاسخ می‌دهد.

از آنجایی که ما هم در مداد رنگی به محصولات دست ساز و هنرهای دستی ارج می‌نهیم و در موردشان حرف می‌زنیم،

و همچنین بستری را فراهم کرده‌ایم تا هنرمندان ای که این دست‌سازه ها را تولید می‌کنند بتوانند خودشان و کارهای‌شان را در آنجا معرفی کنند (+)

مناسب دیدیم تا یک پست را به آن اختصاص بدهیم و به عنوان یکی از داستانهای واقعی که می‌توانند برای ما الهام بخش باشند، این تکه از حرفهای ست گادین را با هم بخوانیم:

***

چرا خیلی از محصولات دست ساز با ظاهر خوب و لوکس ساخت فرانسه هستند؟

چنین چیزی یک اتفاق نیست و همه‌اش زیر سر یک نفر است، ژان باتیست کولبرت. (Jean-Baptiste Colbert)

کولبرت

او وزیر اقتصاد لوئی چهاردهم در سال های ۱۶۰۰ بود و برنامه‌ای چید تا با موفقیت کشورهای همسایه‌ی فرانسه در زمینه جهان‌خواری مقابله کند.

انگلستان، پرتغال، اسپانیا و دیگر کشورها در حال استعمار دنیا بودند و فرانسه عقب مانده بود.

به این ترتیب، کولبرت صنعت کالاهای لوکس را سازمان‌دهی کرد. برای آن قانون تعیین کرد و این صنعت را رواج داد.

او می‌دانست که مصرف‌کنندگان ثروتمند سراسر جهان چه می‌خواهند و به شرکت‌های فرانسوی کمک کرد آن کالاها را ارائه دهند.

به دیگر کشورها اجازه می‌داد مواد خام را به دست بیاورند،

فرانسوی‌ها محصولات را درست و آن را برندسازی می‌کردند و به عنوان محصولاتی با قیمت بالا به خود آن کشورها می‌فروختند.

یکی از عوامل ضروری برای این کار وجود صنعتگران غیرقابل جایگزین بود.

لوئی ویتون (Louis Vuitton) مایوهای شنا را با دست و در کارگاهی کوچک پشت خانه‌اش در خارج از پاریس درست می‌کرد.

هرمس (Hermes) صنعتکاری را مسئول کار روی زین اسب می‌کرد و صنعتکار باید هر چقدر که طول می‌کشید به کار ادامه می‌داد.

عمده‌فروشان مشهور شامپاین به نیروی کار حرفه‌ای وابسته بودند؛ افرادی که تمام زندگی‌شان با شراب کار کرده بودند تا نوشیدنی‌ای بسازند که بتواند سراسر جهان را درنوردد.

در همین زمان که فرانسه از ساخت محصولات لوکس دست‌ ساز استقبال می‌کرد، بریتانیای کبیر در حال استقبال از کارخانه‌های ناشناس بود.

کارخانه‌هایی که می‌توانستند با حداقل نیروی انسانی لباس نخی تولید کنند یا کارخانه‌های سفالگری که ظروف ارزان تولید کنند.

عبارت «ساخت فرانسه» معنی خاصی به خود گرفت (و هنوز هم پس از سیصد سال این معنی را حفظ کرده است)،

و دلیل آن هم کلمه ی «ساخت» است.

لوکس ساخت فرانسه

مکانیزه و ارزان کردن فرآیند، کار را برای کپی کردن دیگران آسان می‌کرد.

وابستگی به نیروی انسانی، کار را سخت می‌کرد،

کاری را که در فرانسه انجام می‌شد کم‌یاب می‌کرد،

و کم‌یابی سبب ایجاد ارزش می‌شود.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *